Testverslagen

 

 

 

Marifoon iCOM M21

Door Ruud: In 2006 heb ik mijn marifoonexamen gehaald en heb een marifoon gekocht voor de veiligheid op zee. Er is niet zoveel keus als je een marifoon met ATIS wilt (is eigenlijk verplicht). Destijds kwam ik uit bij een handzame iCom M21.

Levensduur:
De levensduur van een volle accu is niet heel erg lang. Als je twee dagen de marifoon op zak hebt en je zorgt dat je die niet langer gebruikt dan een uurtje of 10 dan gaat het net. Er is niet altijd de mogelijkheid om 'm te laden. Overigens is er nu wel weer een sterkere accu voor te kopen waardoor de levensduur aanzienlijk verlengt kan worden.

Gebruik in praktijk:
De marifoon zit bij mij altijd in het zakje van mijn zwemvest waardoor deze redelijk beschermd is tegen klappen water. Men kan mij uitstekend verstaan en ik ook de andere partij. Dit is geheel anders wanneer de marifoon in contact is geweest met water. Er loopt dan water op het membraam waardoor ik nagenoeg niets meer hoor. Door het water eruit te blazen komt het soms weer goed maar kan ook uren duren, niet veilig dus. Ik ga dan ook een waterdicht zakje kopen om dit te voorkomen. Bij thuiskomst de marifoon altijd even omspoelen om corrosie te voorkomen.

Conclusie:
Handzaam, goed bereik en ondanks het water op de speaker wat problemen geeft ben ik er erg tevreden mee.  

 

Kokatat dry suit

Door Rob: Droogpakken zie je steeds vaker onder de kajakkers. Ze bieden vele voordelen ten opzichte van neopreen. Naast draagcomfort is het grootste voordeel de veiligheid tijdens het varen op koud water, vooral wanneer het fout gaat. Juist omdat er steeds meer het hele jaar door gevaren wordt, besloot ik om eens meer te lezen over dry suits.

Welk pak ?
Droogpakken zijn in vele prijsklassen te koop. Goede verhalen heb ik gehoord onder vaarders van Peddelpraat. Het varen in een dry suit bevalt goed, echt een aanrader, zo vertelde men mij. Op internet is veel informatie te vinden over droogpakken. De belangrijkste eis waar een pak voor mij aan moet voldoen is het draagcomfort, vooral in de vorm van het ademend vermogen. Transpiratie wil je zo goed mogelijk kunnen afvoeren. Er zijn vele stoffen bedacht door de diverse fabrikanten en ze beloven allemaal een uitstekende ventilatie. De bevindingen van de diverse pakken zijn echter nog wel eens iets anders en zo kwam ik op Gore-Tex. Deze stof heeft zich inmiddels wel bewezen en verbeterd door de jaren heen.

Droogpakken van Gore-Tex worden geleverd door Kokatat. Na het doorlezen van de informatie was ik enthousiast en ging ik op zoek naar een distribiteur. Dit is voor Nederland Zeekajak.nl. De personen achter deze site zijn Axel Schoevers en Nico Middelkoop. Zo kwam ik dus ook weer bij Peddelpraat en tijdens een tocht, waar Axel mee vaarde, werd er een afspraak gemaakt om het pak van hem, een Gore-Tex expedition,te testen.

Op het water:
Een week later kon ik in het pak uitproberen tijdens een tocht op het IJsselmeer. Na het aantrekken ben ik eerst in het water gaan liggen. Het pak was zoals verwacht geheel waterdicht. Lucht in het pak liet me zelfs drijven. Deze lucht moet er echter zo veel mogelijk uit, omdat dit gevaarlijk kan zijn wanneer je ondersteboven in het water ligt. Je kan een dobber worden, waarbij het moeilijk kan zijn om het hoofd boven water tekrijgen. De lucht laat je ontsnappen door te hurken terwijl je de nekseal open houdt.  Het pak is soepel en ik vaar er lekker in. Alles zit niet zo strak om je heen als bij neopreen, maar uiteraard draag je het in eerste instantie voor de veiligheid.

Natuurlijk wordt je ook in dit droogpak bij flinke inspanning nog vochtig door transpiratie, maar tijdens een pauze of rustig varen merk je dat je opdroogt, en omdat het pak winddicht is heb je geen last van overmatige afkoeling. Wel is het van belang dat de onderkleding overlappend gedragen wordt, omdat er anders een koude brug kan ontstaan tussen je huid en het pak. Het dragen van een goed drie-lagen systeem is van belang bij dergelijke pakken. Dit houdt dus in dat je een basislaag (thermoshirt) draagt welke transpiratie doorgeeft. De tweede laag is dan bijvoorbeeld een fleece welke het vocht opneemt. Het pak is de derde laag welke de transpiratie naar buiten afvoert. Overigens werkt het ademend vermogen van Gore-Tex het best wanneer het van buiten droog is. Tevens is het van belang om het pak na een tocht altijd van binnen en buiten te spoelen met water ( bij voorkeur niet zout ) en regelmatig te wassen. Dit houdt het Gore-Tex open. Uiteraard zal je bij een expeditie alleen de buitenkant spoelen, want het pak droogt wel snel, maar wellicht niet snel genoeg. De binnenkant spoelen is nodig omdat transpiratie zout bevat en dus het Gore-Tex verstopt. Tevens verhoogt het de levensduur.

Op het droge:
Het pak maakt een degelijke indruk met Cordura verstevigingen op de knieen en zitvlak. De ritsen zijn van zeer zware kwaliteit en vereisen enige ervaring voor dat je het pak geheel zelfstandig kan aantrekken. De nek en armen zijn voorzien van een seal van latex. De voeten zitten in tevens Gore-Tex sokken welke aan het pak vastzitten. Het pak is standaard voorzien van een 'relief' rits en een 'storm hood'.

 

Bevindingen van Nico.

Testen? Als ik een droogpak zou moeten testen dan zou ik vergelijkingsmateriaal moeten hebben. Tot nu tot heb ik zomer en winter in neopreen gevaren. Dit kan je niet vergelijken met een droogpak. Het wordt dus een beschrijving van mijn bevindingen.
Welnu sinds een aantal weken gebruik ik het droogpak op onze speelavonden waarbij we veelvuldig omgaan met de eskimorol en waarbij we ook veel reddingen oefenen in combinatie met het varen van een korte tocht. Éénmaal heb ik het pak gedragen op grootwater bij een wat langere tocht onder slechte condities. (harde wind en zware regenval)
De eerste kennismaking met het pak is positief. Een duidelijk beschrijving voor het onderhoud en er is een klein flesje 303 Aerospace Protectant meegeleverd om de nek en pols- seal mee in te smeren.
Helaas is er geen beschrijving hoe het pak aan te trekken. De instap is overigens wel duidelijk de armen gaat ook wel maar om je hoofd door de nekseal te krijgen gaat enigszins moeizaam en vereist enige handigheid.
De ritsen is een apart hoofdstuk. Omdat ze nieuw zijn gaan ze behoorlijk zwaar en heb ik hulp nodig om ze dicht te krijgen. Omdat Rob ook een droogpak heeft aangeschaft kunnen bevindingen uitwisselen. Hij komt met de handige tip de ritsen in te vetten met kaarsvet dit bevorderd de soepele loop, ik kan de rits nu zelf, zonder hulp dicht krijgen.
Ooit heb ik eens een anorak gepast met een nekseal. Mijn keus is toen niet op die anorak gevallen om dat zo’n seal me erg benauwend aanvoelde. Bij een droogpak heb je geen keus. Geen nekseal, geen droogpak. Gelukkig is het me erg meegevallen. De eerste keer voelde het vreemd aan maar na een paar minuten voelde ik de seal al niet meer en ook bij een zwaardere ademhaling na inspanning ondervind ik geen irritatie.
Het volgende fenomeen was mij in het begin ook niet geheel duidelijk. Na het droogpak te hebben aangetrokken stapte ik niets vermoedend in het water. De bodem zink weg onder mijn voeten en als een dobber begin ik te drijven. Volgens mij is dit niet helemaal de bedoeling.
Het is de bedoeling om al zittent op je hurken de lucht via de nekseal te laten ontsnappen. Hierna trek je het zwemvest aan om nogmaals het pak via de relief rits de lucht te laten onsnappen.
Het draagcomfort is tijdens het varen goed, je hebt een goede bewegingsvrijheid.
Het is wel de bedoeling om een onderkleding te dragen. Nu de temperatuur van het water rond de 17 graden schommelt draag ik een thermo hemd en onderbroek. Bij lagere temperaturen is het wenselijk daar nog een fleecetrui en broek overheen te trekken. Deze combinatie zorgt ook voor een goede vocht overdracht van je lichaam naar het pak. Iemand vertelde mij, dat hij bij het gebruik van een droogpak natte voeten kreeg van het zweet dat zich onder in het pak verzamelde. Ik heb hier met de lange tocht absoluut geen last van gehad. Tijdens een pauze heb ik een controle gedaan en het bleek dat ik volledig droog gebleven was.
Mijn eindconclusie is dan ook dat je erg comfortabel vaart met veel bewegingsvrijheid en dat je middels het laagjessysteem je kunt aanpassen aan elke temperatuur. Echter één minpuntje. Ik heb gekozen voor een capuchon, achteraf ben ik daar niet zo blij mee. Met een capuchon op heb je minder zicht en ook het gehoor wordt beperkt bij het kajakken is dit erg hinderlijk en is sommige situaties kan het gevaar opleveren.
 

 

Lendal Kinetik Touring

Ruud testte de Lendal Kinetik Touring peddel met een Cranked steel van Rob. Beide hebben hun ervaring hieronder opgeschreven.

Lendal schrijft dat het blad geschikt is voor normale tochten en zeer efficiënt is. Door de speciale shape hoef je minder water te verplaatsen om goed te varen en je hebt minder kans dat je steeds langs je boot schraapt. Voor de expedities raden ze een Nordkapp blad aan waarmee je meer water verplaatst omdat je dan een zware boot moet voortbewegen. De Kinetic heeft een Nylon blad wat iets minder stijf is dan Carbon, wel veel goedkoper. De steel heeft krommingen wat beter is voor de polsen en het heeft een betere energieoverdracht. Ook als je vermoeid raakt blijft de slag efficiënt.

 

Door Rob: Voor dat ik kennis maakte met de Kinetik Touring peddelde ik met een Lendal Nordkapp. Het eerste wat dan ook opvalt is dat de aanzet van de Kinetik heel anders is. Er is beduidend minder weerstand. Deze eigenschap vraagt om een iets snellere slag maar wel een slag die weinig kracht kost. Het is minder 'scheppen'. Wat ik ook merkte was dat ik met deze peddel automatisch een hoge slag aannam. Vrij recht op insteken en op ooghoogte uitduwen dus. Ik deel de mening van Lendal dan ook dat dit geen peddel is voor expedities en in mijn ogen ook minder geschikt voor zeevaren. Het blad is gemaakt voor die hoge insteek en zeevaren is toch meer uitduwen op schouderhoogte en soms zelfs nog lager als het weer het varen spannend maakt. De cranked steel voelt prettig maar bracht bij mij een probleem mee dat ik soms last had van mijn pols. Niet elke tocht, willekeurig dus. Ik heb gelezen dat een Cranked steel op maat gemaakt dient te worden om echt van nut te kunnen zijn. Toch vaart deze peddel zeer prettig en bestaat ook in een niet Cranked steel, wat dus ook een optie is. Het nylon blad is wat minder stijf. Zeker in verhouding met mijn Bracsa Hurricane van Braca-sport, welke van kevlar-carbon is. Dit merk je bij een krachtige aanzet.

Door Ruud: De tests tot nu toe zijn gedaan op vlakwater door mij. Net als Rob merk ik dat er minder weerstand is en je een snellere efficiënte slag maakt. Met een lege boot vaart dit ook erg prettig. We hebben voor de lol twee kajaks aan elkaar gemaakt met een touw en zijn van elkaar af gaan varen totdat het touw strak stond. Hierna gingen we touwtrekken door krachtig vooruit te peddelen. De andere vaarder had een normale peddel. De kinetic kon deze extreme krachten lang niet aan omdat er weinig water verplaatst kan worden. Dus met een volle boot moet je flink je best doen om anderen bij te houden. Een ander nadeel is het ongecontroleerd eskimoteren. Dit is erg wennen met een Cranked steel. Onder water is het flink zoeken om de peddel in de juiste stand te krijgen. Ik ga nog een paar tochten op zee varen met deze peddel (dagtochten). Tot nu toe heb ik geen last gehad van mijn polsen. Wat ik verwacht is dat het uiteindelijk een cranked steel wordt met een Nordkapp blad van carbon. Of twee peddels, een voor de dagtochten en een voor de expedities. 

 

 

Marifoon iCom M71

De iCom M71 is een opvolger van de M21. Dat deze nog handzamer is in formaat is het eerste wat opvalt.

Levensduur:
De levensduur van een volle accu is goed te noemen. Een dag of vier uitluisteren met af en toe zenden is zonder meer mogelijk. Het display geeft de power weer d.m.v van 3 blokjes en dit is betrouwbaar.

Gebruik in praktijk:
De iCom M71 lijkt iets minder goed te ontvangen dan de M21. Navraag bij Icom leert dat dit juist andersom hoort te zijn. De antenne is duidelijk veel korter, maar het hele principe van de transceiver is verandert. De marifoon is duidelijk in gebruik en gemakkelijk op te bergen i n het zwemvest. De problemen met het membraam van de speaker na contact met water zoals bij de M21 is verledentijd, althans het is mij nooit overkomen ( zie test hierboven ).

Conclusie:
Een handzame marifoon welke prima en duidelijk functioneert. Dit laatste is wel belangrijk voor als er paniek is. De levensduur van de accu is goed.

 

Ten slotte wil ik nog iets vertellen over het nut van de marifoon op het water. Dit is niet naar voren gekomen in de test van de M21 en M71 omdat dit er meer los van staat. Tijdens een tocht op het zeekamp van Peddelpraat 2008 maakte een groep de overtocht van de noord-oost punt van de Noorderhaaks naar Huisduinen. Een harde wind (6 bft) tegen stroom zorgde voor golven van even boven de twee meter. Tijdens deze oversteek kwam er een grootte supplyer op ramkoers met de groep. Enige paniek was aanwezig, vuurpijlen standby en zwaaien met peddels. Ze werden gezien en de boot verlag zijn koers. Deze groep had zich aangemeld via de GSM en ongeveer de route van de dag gemeld. Een marifoon had deze tocht veiliger gemaakt. De verkeerscentrale's vragen dan ook om het liefst elke oversteek van vaargeulen apart te melden zodat zij kunnen meekijken op de veiligheid. Deze situatie was in ieder geval voor een aantal mensen weer een aanleiding om het cerfitifcaat te behalen en een marifoon te kopen, want niemand in deze groep had een marifoon.

 

 

Valley Qajariaq

Door Rob: Op de site van Han en Arie Kreuk staat een testverslag van de Valley Qajariaq. Voordat ik deze kajak aanschafte in 2007 las ik dit verslag en herkende uiteindelijk veel van dit verslag in de vaareigenschappen. Toch zijn er mijn inziens een aantal punten aan te vullen, aan een overigens goed verslag dat Han heeft geschreven.

 

- Veel wordt vermeld over het speelse karakter van de Qajariaq op het water bij aanwezigheid van golven en wind. Dit is inderdaad één van de belangrijkste eigenschappen van deze kajak. Het is een zuivere kinkspant in een flinke banaanvorm. De Qajariaq is dan ook het antwoord op de Anas Acuta met meer volume om langere tochten mogelijk te maken, hier kom ik later nog op terug. Een boot dus gemaakt voor betrouwbaarheid in ruig weer. Bij een wind van 2-3 bft met of zonder golven merk je direct dat de skeg onmisbaar is om de kajak te kunnen varen. Zodra je de skeg inhaalt loeft deze kajak onmiddelijk tegen de wind in. De voorkant is namelijk 'scherp' en de achterkant is zo goed als plat met een lichte v-vorm. Dit maakt de voorkant tot een vaste skeg. Zodra de skeg echter is neer gelaten blijft de kajak volledig neutraal. De uiterste condities waarin ik met deze kajak gevaren heb zijn een windkracht 7 op het grevelingenmeer en een windkracht 6 op zee met golven tot ongeveer 2,5 meter, en nooit heb ik het gevoel gehad geen controle meer te hebben over de kajak. Dit is ook te danken aan de enorme secundaire stabiliteit van de kajak. Draaien in harde wind doe ik meestal door de skeg in te trekken en na het draaien naar de juiste koers weer te laten zakken. Kanten kan ook maar reageert zeer traag.

 

- Dan is er nog het surfen. Han meldt dat de kajak makkelijk uitbreekt tijdens een bongoslide. Zelf heb ik ervaren dat deze kajak het liefst alleen maar bongoslide's maakt, en dan niet uitbreekt. Surfen op een golf vraagt om anticiperen. Zodra de kajak iets wil uitbreken is reactie ( opkanten ) onmiddelijk nodig, want als het uitbreken iets te ver is gevorderd dan is er geen houden meer aan en zet de kajak zich dwars op de golf ( wat bij een brekende golf een mooie bongoslide wordt ) of gaat zijn eigen weg. Varen met meelopende golven vraagt veel energie van de vaarder/ster. Golven van opzij en tegen de golven in ervaar ik zelf als moeiteloos, ik hoef nooit veel te corrigeren.

 

- De eindconclusie ( het resume ) en kritiekpunten deel ik volledig. De kuip is eigenlijk te groot. Ik zelf ben 75 kg en 1.83 m maar heb totaal geen contact met de heupen. Door middel van kussentjes aan de zijkant van het (polyester) zitje heb ik dit opgelost. Toch zou de kuip kleiner kunnen. Daarnaast is het inderdaad een ramp om een spatzeil vast te maken om de kuiprand. Deze rand is namelijk verzonken en heeft nauwelijks genoeg ruimte om het elastiek er tussen te krijgen, laat staan een vinger om het aan te drukken. Zelf heb ik direct een stuk van de kuiprand afgeslepen zodat er meer ruimte onstond. De kuiprand is breed genoeg om dit te doen. Toch blijft het een hele opgave, zeker in de winter als het neopreen stug is en je vingers koud.

 

- Tenslotte iets over het drijfvermogen van de Qajariaq. Deze kajak is bedoeld als de grotere versie van de Anas Acuta om zo meerdaagse tochten mogelijk te maken. Tijdens een meerdaagse tocht, waarbij de kajak vol beladen was, ben ik er achter gekomen dat als je met ruig weer buiten de boot beland en de kuip half vol water staat, dat de achterkant dan onder water gaat zweven. Aangezien de kuiprand heel laag is loopt er dan nog meer water naar binnen en al snel ligt de halve kajak een vijftien centimeter onder water (slechts de voorkant blijft drijven want deze beschikt wel over voldoende drijfvermogen). Mij overkwam dit tijdens onze laatste vreugderol en re-entry vlak bij een steiger, maar ik zou er dan ook niet aan moeten denken dat dit op volle zee plaats vindt. De achterkant is blijkbaar te smal om veel gewicht te kunnen dragen. Om de kajak leeg te krijgen zal je dan de kajak ondersteboven moeten keren en de voorpunt op tillen, iets wat me zelf niet wenselijk lijkt in ruige conditie's ( waarin meestal een redding plaatsvindt ). In dat soort conditie's leeg je meestal de kano met een pomp nadat de vaarder/ster weer in de kajak is geholpen. De maximale belading welke is toegestaan is mij overigens niet bekend. Deze ervaring heeft mij doen besluiten om de Qajariaq als kajak voor dagtochten aan te houden en een Nordkapp Classic aan te schaffen voor meerdaagse tochten. Met belading voor een dagtocht zal bovenstaande je in de Qajariaq niet overkomen.

 

Al met al is de Qajariaq een betrouwbare speelse kajak voor de gevordere vaarder/ster.